Home » Techno Opa

TECHNO OPA

Tivoli Vredenburg, dé plek waar muziek te vinden is voor ieder publiek. Van techno konijnen tot jazz opa's. Of wacht, zag ik deze twee bezoekers nou in één?

 

Terwijl ik elegant jassen ophang in de garderobe van Tivoli, observeer ik het publiek. De nacht stond in het teken van elektronische muziek. Pupillen zo groot dat er geen Iris meer in de zaal aanwezig is, kijken me onrustig aan. Ik geniet van de blijheid en de high fives die ik ontvang. De gemiddelde leeftijd is zo’n 25 jaar en onder invloed. En opeens is hij daar, de techno opa. Hij komt aanlopen met wat later zijn zoon blijkt ze zijn. Ribbroek aan, haartjes netjes naar achteren gekamd, wat glas voor zijn glinsterende doorleefde ogen en een nette blouse. Ik weet niet wat ik zie, zijn ze verdwaald? Ze geven me de kaartjes van hun jas en met mijn stomverbaasde kop ga ik opzoek in de kast van Narnia naar de jassen. Het is 00.00, dus ze verlaten Tivoli redelijk vroeg. Ik ga er direct van uit dat het geen zak aan voor ze was en dat ze de muziek maar niets vinden. Over het publiek nog niet te spreken. Terwijl ik de jassen overhandig vraag ik toch nog even uit beleefdheid: "Heeft u een fijne avond gehad?". "Het was geweldig" antwoord de man volmondig. Ik sta perplex.

 

Hij was eerder die avond met zijn zoon naar een optreden geweest, had daarna nog naar jazz geluisterd in de centrale hal en was vervolgens opzoek gegaan naar een 'Late night snack'. Op de terugweg wilde ze toch nog even kijken of er nog meer moois in Tivoli te beleven was. Een technofeestje was het gevolg. Opa vertelde over hoe mooi hij de muziek vond, dat hij genoot van de lieve mensen en dat hij het zo gezellig vond dat er gepraat kon worden in de zaal vanwege de hoge frequenties. Meneer straalde van top tot teen en ik zweefde ook ergens boven de plakkerige grond. Hij gaf mij een dubbele hand en waggelde weg. Volledig van mijn apropos staar ik hem na, mijn avond kan niet beter, dacht ik.

 

Want alsof hij mij nog niet genoeg heeft overdonderd, zie ik dezelfde man een uur later weer aan mijn met bier bezaaide garderobebar verschijnen. Zonder zoon. Die had er genoeg van, maar de 80-jarige meneer heeft nog de hele nacht zijn voetjes van de vloer gelaten. En daarmee ook de mijne. Bedankt techno opa, u heeft mijn angst om geweldige feestjes te missen in de toekomst doen vervagen. Ik kan niet wachten om mijn tot de knie hangende borsten op technodeuntjes te doen bouncen.

\

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.