Home » Rainbow Mountain

Verzaak verzaak, mijn naam is niet Sjaak

Ja luitjes. Ik weet het, ik heb keihard verzaakt. Ik kwam niet verder dan twee verhaaltjes en dat terwijl mijn plan was om in geuren (Diddl papier) en kleuren mijn ervaringen met jullie te delen. Mijn hoofd zat echter vol met het leren van Spaans, het onthouden van alle uiteenlopende namen en met lucht. Want dat is wat reizen mij bracht, lucht. Zowel in mijn longen (die leren heel goed ademen op 3500 meter hoogte) als in mijn brein. Ik zag alleen net een foto in mijn galerij verschijnen van Rainbow Mountain en ik wil zo graag aan de hele wereld vertellen hoe mooi de berg en haar omgeving is!!!!! Daarom:

 

RAINBOW MOUNTAIN

Beeld je de regenboog in, verdubbel deze een aantal keer en projecteer deze vervolgens op een berg, dat is de Rainbow Mountain. Ik hoorde verhalen over hoe mooi het er was, maar vooral over hoe zwaar het is om daar te komen. Je wordt 's nachts om drie uur opgehaald met een busje en begint vervolgens aan een zes uur durende autorit door de bergen naar bestemming. Nu is zes uur in een auto zitten in Nederland niet eens echt mogelijk (tenzij file), maar Peru zet autorijden ook nog eens in een ander dag(nacht)licht. Eén woord: bergen. Scheuren over de slingerpaadjes, over zandwegen, iedere bocht zo nemen dat het lijkt alsof je in een ravijn stort en verdere bijna-dood-ervaringen. Maar wat daarna komt is het echte werk. Daarover straks meer. In de auto een klein dutje gedaan, maar vooral ook genoten van een skitterende zonsopkomst. Breakfast was included, dus ergens in een afgelegen gebouwtje werd mij het '6 weken hetzelfde' ontbijt voorgeschoteld. Zoet brood, jam, suiker, koffie, coca thee en een banaan. Oja, en het was 0 graden en we zaten op 4200 meter hoogte (heuveltje voelt als berg).

 

Jo Astrid, boeit me niet wat je hebt gegeten, wat was er nou zo zwaar? Nou, dit: 4200 meter, dat is een puike hoogte. Ademen gaat zwaar, na een aantal stappen ben je buiten adem. Verder kan je last hebben van duizeligheid, misselijkheid, braken, hoofdpijn en nog wat vage kwaaltjes. Nu was dit de hoogte waar je vanaf wij vertrokken en niet onze eindhoogte. Om negen uur 's ochtend begonnen wij aan een 3,5 uur durende klim naar 5000 meter hoogte. In tegenstelling tot de Amerikanen kwamen wij aankakken in spijkerbroek en ontbraken de wandelstokken. Het was heavy, ik denk misschien wel het zwaarste wat ik in mijn leven heb gedaan samen met 20 kipnuggets naar binnen harken. Je schrikt ervan hoe je lichaam op de hoogte reageert. Het is v o l l e d i g van haar apropos. Drie stappen. Rust. Twee stappen. Rust. Drie stappen. Rust. Enzovoorts, enzovoort. Om je nog even extra af te takelen is de laatste klim de steilste, al staat er dan wel de mooiste berg ever op je te wachten. Geen idee hoe ik het heb gedaan, zowel mentaal als fysiek, maar ik heb het gedaan. Zonder paard, zonder stok (Mensen met afritsbroek en wandelstokken trippelde op paardjes langs ons), maar fucking trots!!! En over hoe mooi het was zou ik eigenlijk niet moeten schrijven, ik kan het je namelijk alleen maar laten zien. Aanschouw en kwijl. (KLIK EN VERGROOT)

  

 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.