Home » Ms Vermeer

Héj

Ik kom zo nu en dan in een bejaardentehuis, dé plek waar breinaalden op een neer bewegen met een frequentie bijna zo hoog als die van een kolibrie zijn vleugels. Maar er heerst ook een onderbuikgevoel. Terwijl ik de mensen daar aandachtig observeer, zie ik dat het breien niet meer dan een automatisme is. Iets waar ze niet over na hoeven te denken. Iets waar ze niet over na kúnnen denken. De frequentie van ophalende herinneringen in hun hoofd is namelijk niet meer te tippen aan die van hun breinaalden. De breinbreisels bevatten gaten, die naarmate de tijd vordert alsmaar groter worden. De vallende steekjes zijn niet meer te stoppen en uiteindelijk is er niets meer over dan alleen een sliertje wol.

 

Behalve in het brein van anderen, daar dansen hun truien en gênante gebreide zwembroeken nog voort. Herinneringen zijn voor eeuwig zodra ze worden vastgelegd, doorverteld en opgeschreven.

 

Welkom in mijn breinbreisel. Een plek waar soms een steekje los zit, of meerdere. Maar ook een plek waar af en toe een puike sok, interessante trui of ingewikkelde sjaal wordt gebreid. Brei je mee?