Home » "Mogen wij bij jullie aanschuiven?"

"MOGEN WIJ BIJ JULLIE AANSCHUIVEN?"

Het is een zaterdagmiddag in misschien wel het drukste café van Utrecht. Bijna alle plaatsjes zijn bezet, kneuterige gezinnen wisselen zich af met gin-tonic drinkende jongedames. 'Aanstormend talent' speelt muziek waar menig wenkbrauwen van omhoog schieten. Het plaatje klopt zo. Mijn druilerigheid zorgt ervoor dat mijn ogen rusten op de natgeregende straat. Volgen mij heb ik concentratieproblemen.

 

Mijn interesse wordt gewekt door de lang gemiste woorden. "Mogen wij bij jullie aanschuiven?" voor mij zit een echtpaar van rond de 56 naast elkaar, ogen gericht op het podiumpje. De plekken voor hen zijn vrij. Een stel, van een leeftijd die samen ongeveer de 56 aantikt wil daar maar al te graag gebruik van maken. Mijn ogen verplaatsen zich van de straat naar dit tafereel. Ze kletsen, er gebeurt niets bijzonders. Wat zorgt er dan voor dat ik liever mijn aandacht aan dit tafereel besteed dan aan de natregende straat?

 

Mijn dagen tellen rond de 100 locks en unlocks van mijn smartphone. Ik lees verhalen over gevonden liefdes, het leed van anderen, honden die de tranen van hun baasjes drooglikken en bijzondere ontmoetingen. Maar echt zien? Nee dat vergeet ik wel eens. Sociale media maakt mij vaak minder sociaal. Vaak, niet altijd, want via het interweb socialize ik met mensen waar ik dat anders niet mee zou kunnen. Maar toch vaak. Ik vergeet de wereld te zien.

 

Sociale media is een uitkomst voor journalisten. Met relatief weinig middelen kunnen we een groot publiek bereiken, maar het zuigt mij op. Ik zit constant op dat elegante apparaatje om mijn werk te verspreiden, ander werk te lezen en om tussendoor nog even te tinderen. Ik vergeet de wereld te zien om vervolgens de wereld te laten zien door mijn journalistieke bril. Dus, meneer en mevrouw in het café: "Mag ik bij jullie aanschuiven?". Jullie hebben vast een mooi verhaal.

 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.